من از مرگ نمی ترسم،از لحظه های احتضار هراس دارم.

"مونتنی"

مامام دارد می میرد.

آزی می گفت مامی ش نکنند می نشیند با مدفوعش بازی می کند...هاه ه...کی باورش می شود...آن وقت ها که مردم کله شان را با صابون سیاه می شستند،مامام به کهنه های حیضش هم صابون لوکس می مالید.

آزی می گفت تا دیروز همه را تاشجان صدا می کرد،حالا می گوید میرگلدی...میرگلدی پدربزرگ خدابیامرزم است که لابد شده وردست عزرائیل...من خیلی می خواستمش...بهم می گفت*آق تاووق...بس که جون به تنم نبود...تا چشمهاش سو داشت ساعت تعمیر می کرد،بعد هم که کارش شد پیری...وقتی هم که مرد ازش یک ساعت آونگ دار ماند و یک تفنگ شکاری که با کلاه و عصاش زدند به دیوار...یک اردک تاکسیدرمی شده هم بود که روو دیوار بند نشد و گذاشتند روو تلویزیون اُشکافی هال...وسط همین ها هم نسیان آمد سراغ مامام...حالام که دارد می میرد.

آزی می گفت تنش دیگر حرف سرش را نمی خواند،همش راه خودش را می رود...هع...راه خودت را برو از اُردهای من است،از این گه های زیادی...حالا به کی بگم که تهش نمیرد...آدم باید راه کله ش را برود.از مامام یک چیز هم به من برسد،همین است...شاید هم فقط فراموشی و لک های پشت دستش رسید.از همان ها که پشت دست مامان هم هست.

دارم فکر می کنم این ریختی جان به عزرائیل ندهم...یا دست کم موقع یُبسم بخورم به پستش...عجل هم که معطل شکم من است...

*مرغ ماشینی

یک کلام نامربوط:اوهوم...مال همانجام نگار...

عکس کلاژ از david hockney

شانزده سالم بود که فهمیدم مهری شب ادراری دارد...توو یک برگه خط دار برام نوشته بود اینقدر نگو تو هم یک شب خانه ما بمان...نوشته بود بمانم باید مشما کنم...نوشته بود آن تشکی که همیشه روو نرده ها پهن است،تشک اوست...نوشته بود الکی بهت می گفتم امین جیش کرده...نوشته بود اینها را که خواندی آتیشش بزن..منم برگه را زدم به شعله آبگرمکن و خاکسترهاش را چال کردم توو باغچه..آن وقت ها بهش حق می دادم شب به شب بشاشد به زندگی ش...حالا نمی توانم،نمی کشم...

***

توو بچگی تمام دیوانه بازیهام می رفت پای عمه م...مامانم می گفت توو خونتونه و ولم می کرد...الانشم همین است..هر چند ده سال است عمه م را ندیدم...می گویند به پنجره هاش پرده های کلفت زده و خانه ش شده خانه خانوم هاویشان...آخرین بار که از عمه نازبی بی م حالش را پرسیدم می گفت:هنوزم خوشگله...هنوزم سفید،سفید،سفید،عین کاغذ...

                                          دیگر فقط یک مردی با صدای خش دار.                          

  ...نه زخم کهنه بند می‌آید
      نه برف پشت پنجره،
                نه خاطرات تو.